Fier, makina del nga rruga dhe përplas për vdekje dy kalimtarë

Dy persona kanë humbur jetën në një aksident të rëndë automobilistik që ka ndodhur në fshatin Arapaj të Roskovecit në Fier.

ABC News raporton se viktimat janë Amarildo dhe Festim Dogani, dyshohet kushërinj me njëri-tjetrin.

Sipas burimeve policore, këmbësorët kanë qenë duke ecur në anë të rrugës kur u përplasën nga një makinë. Të njëjtat burime nga vendngjarja sqarojnë se automjeti humbi kontrollin dhe doli nga rruga, duke përplasur edhe dy viktimat.

Në vendngjarje kanë shkuar forca të shumta policore, të cilat kanë nisur hetimet për këtë aksident të rëndë.

Di Maio: Shqipëria më europiane se vendet e BE-së

Zv/Kryeministri italian Luigi di Maio vlerëson vendimin e Shqipërisë për të pranuar 20 prej 150 emigrantëve afrikanë të bllokuar prej ditësh në brigjet siçiliane, pasi autoritetet italiane i ndaluan ankorimin në kulmin e mosmarrëveshjeve me vendet e Bashkimit Europian për çështjen e emigrantëve ilegalë.

“Në fund, pas 4 ditësh ia dolëm që të paktën të fitonim solidaritetin dhe mbështetjen e vendeve si Shqipëria, që vazhdon rrugën për të hyrë në Bashkimin Europian por që për mua është më tepër Europë se shumë prej kombeve që e kanë Bashkimin Europian. I dha një shuplakë morale e politike të gjithë atyre oportunistëve europianë që thonë se duhen ndihmuar emigrantët, duhet ndihmuar Italia dhe në fund na e përplasën derën në fytyrë”.

Autoritetet italiane lejuan zbarkimin në portin e Katanias të 137 emigrantëve, kryesisht nga Eritrea, që ishin shpëtuar nga mbytja në ujërat e Mesdheut me ndihmën e anijes “Diçoti”. Leja e zbarkimit erdhi pas marrëveshjes që 20 emigrantë të strehohen në Shqipëri, 20 të tjerë në Irlandë dhe mbi 100 të mbahen nën kujtesin e Kishës Katolike dhe autoriteteve të Vatikanit.

Edhe Kryeministri italian Giuseppe Conte falenderoi Shqipërinë përmes një postimi të gjatë në Facebook.

Ndërsa Prokuroria e Agrixhentos ka ngritur akuza penale për ministrin e Brendshëm Mateo Salvini, për urdhërin e dhënë për ndalimin e ankorimit në portet italiane të anijeve me refugjatë. Sipas prokurorëve, Salvini ka privuar në mënyrë të jashtëligjshme nga liria personale, refugjatët e shpëtuar nga mbytja në ujërat e Mesdheut, nga anija “Diciotti”.

Italia ka ashpërsuar politikat për emigrantët, kryesisht nga vendet afrikane që hyjnë në territorin e saj përmes ujërave të Mesdheut. Qeveria e re e euroskeptikëve të Lëvizjes 5 yjet dhe Lega Nordit kërkon që barra e strehimit të qindra mijëra emigrantëve nga vendet e varfëra të botës, të mos i bjerë vetëm Italisë sipas rregullave të Shengenit, por ata të shpërndahen në mënyrë të drejtë mes vendeve europiane.

Kujdes, nëse vizitoni këtë park arkeologjik rrezikoni jetën

I njohur si Plain of Jars, koleksioni më shumë se 2500 vjeçar i gurëve gjigantë është një nga vendet më të rëndësishme arkeologjike të Azisë Lindore.

Mijëra ”kavanoza” shtrihen përgjatë lumenjve, kodrave dhe pyjeve në provincën Xieng Khouang, një rajon me probleme lufte në pjesën verilindore të vendit, njofton Klan Kosova.

Duke filluar në madhësi prej tre deri në dhjetë metra dhe duke peshuar deri në 14 ton copa, ata kanë tërhequr arkeologët duke kërkuar të bëjnë kuptimin e historisë së tyre të origjinës.

Çuditërisht, zona mbreslënëse arkeologjike kishte pak interesim për kërkuesit perëndimorë deri në vitet 1930 kur një shkenctar francez me emrin Madeleine Colani filloi të vëzhgonte zonën.

Megjithëse studimet e saj zbuluan gjetje të mëdha, si një shpellë afër me mbetje njerëzore, duke sugjeruar se ”kavanoza” mund të jenë përdorur si funerale për krerët.

Pavarësisht nga mbetjet e zbuluara në shpellë, shumë pak materiale organike u gjetën brenda kavanozave.

Në vitin 2016, një ekip hulumtues jashtë Australisë zhvilloi gërmimet e para të mëdha që nga vitet 1930, duke dhënë disa njohuri të shumëpritur për qëllimin e ”kavanozave”.

Ekipi gërmoi pranë një zone turistike të njohur dhe zbuloi një vend varrimi ku u gjetën në tre mënyra të ndryshme: në enët qeramike, në gropa të mbuluara me blloqe gëlqerore dhe varrosur në një varr tradicional.

Kjo konfirmon se ”kavanozat” në të vërtetë janë përdorur për qëllime të varrosjeve, por sugjerohet edhe një teori e re në lidhje me rolin e tyre në përgatitjen e kufomave, si vend për të dekompozuar trupa para varrimit.

Një arsye pse Plain of Jars është hulumtuar në mënyrë drastike për dekada është e lidhur me vendndodhjen e saj.

Konsiderohet nga shumë njerëz si vendi më i rrezikshëm arkeologjik në botë, në bazat e shtëpive janë mijëra mina të pashpërthyera, mbetje nga “lufta sekrete” e Amerikës me Laosin në vitet 1960.

Edhe pse zyrtarët po punojnë për të caktuar zonën e caktuar si një vend i Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s, bomba mbetet një kërcënim i madh, duke lënë vetëm shtatë nga 85 vendet të hapura për vizitorët.

Korrigjimi i kufijve e fshin Kosovën nga Kushtetuta e Serbisë

Nënshkrimi i një dokumenti juridikisht obligues me Kosovën, për Serbinë do të nënkuptonte edhe ndryshimin e Kushtetutës së saj, vlerësojnë njohës të zhvillimeve politike dhe ekspertë të çështjeve juridike.

Pavarësisht nga kjo, në Qeverinë e Serbisë, në Zyrën për Kosovën të kësaj qeverie e as në Kuvendin e Serbisë, nuk ka informacione se dikush po merret me këtë çështje.

Ministria e Drejtësisë e Serbisë, përmes një deklarate me shkrim për Radion Evropa e Lirë, ka thënë se ajo merret ekskluzivisht me amendamentet kushtetuese që ndërlidhen me gjyqësorin.

Nga Qeveria e Serbisë është thënë për Radion Evropa e Lirë se askush nuk është duke u marrë me ndryshimin e Kushtetutës në lidhje me Kosovën, ndërkohë që Zyra për Kosovën e Qeverisë së Serbisë, nuk është përgjigjur fare.

Edhe më tej, në fjalorin zyrtar të zyrtarëve serbë, Kosova është “krahina jugore serbe”, ndonëse, faktikisht, nuk është e tillë gati se tash e dy dekada.

Kushtetuta e tanishme serbe thotë se Kosova është pjesë e Serbisë, ndërkaq që kufijtë, pas vitit 1999, prej kur institucionet e shtetit të Serbisë nuk janë të pranishme më në territorin e Kosovës, i quan si kufij administrativ. Çdo ndryshim do të nënkuptonte edhe ndryshim të Kushtetutës së Serbisë.

Gordana Çomiq, nënkryetare e Këshillit parlamentar për çështje kushtetuese dhe legjislative, thotë se nuk ka njohuri që ndonjë institucion apo ekip profesional po merret me dispozitat kushtetuese për Kosovën.

“Kjo nuk është temë as në opinionin tonë vendor, as në opinionin evropian e as në vendet partnere ku merren vendimet, sikurse që janë Moska ose Uashingtoni. Kushtetuta dhe preambula askund dhe për askënd nuk janë temë”, thotë Çomiq.

Megjithatë, bashkëbiseduesit e Radios Evropa e Lirë, vlerësojnë se do të ketë mjaft punë lidhur me këtë çështje.

Bogoljub Milosavljeviq, profesor i të Drejtës Kushtetuese nga Beogradi, thotë se Kosova duhet të largohet nga Kushtetuta serbe në qoftë se vendosen kufijtë me Serbinë.

“Caktimi i kufijve, në kuptimin e pranimit të pavarësisë shtetërore të Kosovës, kurrë nuk do të mund të bëhej pa ndryshimin e Kushtetutës. Së pari, ajo pjesë në të cilën thuhet që Republika e Serbisë ka në përbërjen e saj dy krahina autonome, Vojvodinën dhe Kosovën. Edhe preambula e Kushtetutës do të duhej të pësonte ndryshime, marrë parasysh që ajo u krijon organeve shtetërore obligime të caktuara lidhur me Kosovën”, shpjegon procesin Milosavljeviq.

Në Kushtetutën e Serbisë, të vitit 2006, Kosova përmendet në mënyrë eksplicite tre herë. Fillimisht në preambulë, më pas në nenet për organizimin territorial, në të cilat definohet pozita e krahinave autonome. Preambula në të cilën përmendet Kosova, nuk është pjesë obliguese e Kushtetutës.

Se a do të duhej që kjo preambulë të ndryshohej apo të fshihej tërësisht, ekzistojnë qëndrime të ndryshme në opinionin e ekspertëve.

Në pjesën normative të Kushtetutës serbe, Kosova duhet të fshihet tërësisht, shpreh mendimin Dushan Janjiq nga Forumi për Marrëdhënie Etnike.

“Duhet që nga ligjet e Serbisë dhe sistemi kushtetues, të përjashtohet fjala Kosovë. Sidoqoftë, nuk ka shumë ndryshime në vetë tekstin e Kushtetutës së vitit 2006”, theksoi Janjiq.

Shënimi i kufijve me Kosovën, për të cilën po flasin kryetari i Serbisë, Aleksandar Vuçiq dhe bashkëpunëtorët e tij, si një zgjidhje e mundshme, nënkupton përcaktimin e kufijve me Kosovën. Në nenin 8 të Kushtetutës së Serbisë thuhet që territori i Serbisë është “unik dhe i pandashëm”, ndërkaq që kufiri është “i paprekshëm”.

Përcaktimi i kufijve nuk është pjesë e Kushtetutës. Kufijtë përcaktohen me marrëveshje ndërkombëtare dhe precizohen me komisione të përziera në rast se nuk ka konteste të mëdha, sqaron Janjiq.

“Kur kjo të caktohet, kur kjo marrëveshje të vërtetohet, jo vetëm me nënshkrimet e (presidentit të Kosovës, Hashim) Thaçi dhe (presidentit të Serbisë, Aleksandar) Vuçiç në Bashkimin Evropian, por edhe me verifikimin përmes Këshillit të Përgjithshëm të Kombeve të Bashkuara, kjo nënkupton që më nuk do të vlejë Rezoluta 1244 e Kombeve të Bashkuara. Atëherë duhet qasur procesit të demarkacionit. Demarkacioni është procedurë e cila nuk është e definuar me Kushtetutë, por që është e definuar me normat ndërkombëtare dhe më tepër është punë teknike për qeveritë e Kosovës dhe të Serbisë”, sqaroi Janjiq.

Shënimi i kufirit me Kosovën, çfarëdo qoftë që nënkupton ai, bëhet përmes procedurës së caktuar kushtetuese, thotë profesori Bogoljub Milosavljeviq. Sipas tij, duhet të sillet vendimi me dy të tretat e votave në Kuvendin Popullor dhe konfirmohet në referendum.

Milosavljeviq thotë se Kapitulli 35, në negociatat për pranim me Bashkimin Evropian, nënkupton që të gjitha çështjet e hapura ndërmjet Kosovës dhe Serbisë duhet të definohen para hyrjes në Bashkimin Evropian.

Gjithashtu, sipas tij, pranimi i Serbisë që Kosova ta marrë ulësen në Kombet e Bashkuara, nënkupton që të mos kontestohet statusi i Kosovës si shtet i pavarur, që do të thotë edhe caktimin e kufijve ndërmjet tyre.

“Të gjitha këto do të mund t’i dinim në momentin që jemi në gjendje që të shohim të ashtuquajturin akt juridik obligues, se çfarë zgjidhje parashihen – se a bëhet eventualisht fjalë për ndonjë caktim të kufijve sipas kufirit të tashëm administrativ ose që eventualisht bëhet fjalë për ndonjë ndryshim të kufirit administrativ”, theksoi Milosavljeviq.

Sidoqoftë, Aleksandar Vuçiq, kur ka marrë detyrën e presidentit të Serbisë, në Kuvendin e Serbisë, me 31 maj të vitit 2017, është betuar, duke thënë se të gjitha fuqitë e tij “do t’ia përkushtojë ruajtjes së sovranitetit dhe tërësisë territoriale të Republikës së Serbisë, duke përfshirë edhe Kosovën si pjesë të saj”.

Se si do të duket betimi i presidentit të Serbisë, pas zgjedhjeve të ardhshme për president në këtë vend, mbetet të shihet. /REL./

Malana vendi i hashashit të lirë dhe festave psychedelike

Lugina Parvati e Indisë është e mirënjohur në mesin e udhëtarëve për festat e saj psychedelike dhe hashashin e lirë që rrjedh nga fshati i lashtë i Malana në rajonin malor Himachal Pradesh në veri të vendit.
Por nëse shikoni përtej mjegullës, do të gjeni një thesar për legjendat, intrigat dhe pyetjet pa përgjigje.
I vendosur në majat e Himalajeve, Malana është e rrethuar me shkëmbinjtë e pjerrët dhe malet e mbuluara me borë. Udhëtarët janë tërhequr prej kohësh në këtë fshat prej afro 1,700 banorësh, duke qëndruar për ditë të tëra mes grykave të ftohta të erës dhe pemëve “deodare” (në formë konike) të gjelbra dhe të errëta që vendasit e konsiderojnë si barin e shenjtë dhe të huajt e shohin si një mënyrë për ta çliruar mendjen: krem i njohur dhe i vlerësuar me çmime Malana.
Kjo rrëshirë ose hashashi i kanabisit është i njohur si për teknikën e fërkimit të duarve për të prodhuar atë dhe për efektet e spikatura.
Legjenda thotë se disa nga ushtria e Aleksandrit të Madh u strehuan në këtë fshat të izoluar në vitin 326 sipas kalendarit romak, pasi u plagosën në një betejë kundër Porusit, një sundimtar në rajonin Punjab të Indisë. Këta ushtarë thuhet se janë paraardhësit e popullit Malani. Në fshat janë gjetur artefakte nga ajo periudhë, siç është shpata që thuhet se qëndron brenda tempullit. Megjithatë, lidhjet gjenetike me ushtarët nuk janë studiuar.
“Pretendimi i madh që njerëzit e Malanit kanë zbritur nga ushtria e Aleksandrit të Madh është bërë një e vërtetë e pranuar gjerësisht, por unë nuk kam gjetur ndonjë mbështetje reale për të. Ka disa armë dhe gjëra të tjera që mund të gjenden që kanë ngritur këto lidhje, por jam i sigurt se nuk ka dëshmi për këtë histori “, tha Amlan Datta, një regjisore e cila ka kaluar një dekadë duke punuar në Malana.
Por këto teori ushqehen nga tiparet e ndryshme fizike të vendit dhe gjuha e tyre, të cilat janë ndryshe nga ato të çdo fisi tjetër, duke shtuar enigmën që rrethon Malanin dhe identitetin e tyre. Ata flasin Kanashi, i cili konsiderohet i shenjtë dhe nuk u mësohet të huajve. Nuk flitet askund tjetër në botë.
Një studim i Kanashit është duke u bërë nga Universiteti Uppsala në Suedi, i udhëhequr nga profesori i gjuhësisë, Anju Saxena. “Kanashi kualifikohet si një gjuhë e rrezikuar, si një gjuhë e pashkruar dhe pothuajse e pa përshkruar,” tha Saxena. “Ajo i takon familjes Sino-Tibetiane, dhe në të gjitha fshatrat përreth fliten gjuhë indo-ariane, të cilat nuk janë tërësisht të lidhura me Kanashin. Kjo ngre pyetje interesante lidhur me parahistorinë e saj dhe strukturën gjuhësore të saj”, citon BBC.
Edhe arritja në Malana ishte një udhëtim në të panjohurën. Nuk ka rrugë motorike për fshatin dhe më duhen rreth katër orë për të udhëtuar atje nga fshati Jari në fund të luginës Parvati.

Edlira Gjoni: Si më ndryshoi jetën John McCain

Korrikun e vitit të kaluar mora një telefonatë që hapi një kapitull të ri në jetën time: U pranova në prestigjiozin McCain Institute, pjesë e Arizona State University. Isha kualifikuar për t’iu bashkuar programit për Liderët e Brezit të Ri, në Uashington DC. Një mundësi që të ndryshon jetën!

U trondita kur po vjet në Korrik mësova se njeriu që më frymëzoi për të aplikuar dhe për të vijuar në politikë mbi parimet e karakterit, senatori John McCain, u diagnostikua me kancer në tru. E urrej kancerin! Atë në tru! Më ka marrë atë që më ka dhënë jetën, nënën time. Tani po merrte edhe njeriun me ndikim botëror, që për bekimin tim, po me hapte një dritare të pamenduar.

Trishtim dhe privilegj. Nuk e besoja thirrjen. Kurs i ri në timonin tim! U nisa për në Washington, për vitin e plotë akademik në Institutin që mban emrin e tij.

McCain i diagnostikuar me kancer! Ndërhyrjen e parë e kreu po atë verë. E prapë se prapë, kur e takuam në shtator, nuk kishim para syve një pacient me kancer në tru. Jo! Para nesh qëndronte aktiv, kryelartë dhe gjigand politikani më mbresëlënës dhe më me ndikim që nga Lufta e Dytë Botërore.

Ishte atje, në zyrën e tij në Senat, i gjatë, i drejtë, në këmbë, aktiv dhe plotësisht në kontroll të takimit. Fliste me zërin e tij tipik, të butë, por bindës, me rrjedhshmërinë që nuk e kam ndeshur në politikanë të tjerë. Nuk i hidhte sytë tek shënimet e përgatitura, nuk vonohej në asnjërën nga deklaratat, nuk mendohej dy herë për ç’donte të thoshte, nuk kërkonte konfirmim. Fliste me lehtësinë më të madhe për çështjet më të komplikuara, vendet më të panjohura dhe problemet më të nxehta globale, duke përmendur detaje e analiza që të bëjnë të ndjehesh i vogël para tij.

Gjithë bota ndjehet e vogël para dijes, jetës, karakterit dhe trashëgimisë politike të John McCain.

Nuk do të kishte mënyrë më të mirë për të njohur jetën dhe trashëgiminë e Senatorit, sesa të isha pjesë e Institutit dhe Universitetit për të cilin luftoi gjithë jetën, duke lënë pas pikëpamjet dhe ndikimin e tij tek shumë njerëz. Fatmirësisht, edhe tek unë!

Gjatë vitit të kaluar, ndërkohë që senatori luftonte një nga format më agresive të kancerit, pata privilegjin të njoh dhe përjetoj nga afër ndikimin e tij si politikani me mendje më të pavarur në SHBA. Që prej muajit Dhjetor, nuk udhëtonte dot më për në senat, por kjo nuk e pengoi të ishte edhe më aktiv dhe i drejtpërdrejtë se më parë. Deri në frymën e fundit, shkroi e kërkoi me ngulm mbrojtjen e parimeve për një rend më liberal demokratik, duke i shërbyer me besnikëri Shteteve të Bashkuara, siç bëri për 60 vite me radhë. Vuri vendin të parin, jo veten e tij! Ishte lloji i politikanit që ëndërroj të ketë edhe Shqipëria! Ku t’i gjejmë këta vend-dashës vetëmohues, si senatori i mbajtur 5 vjet në burg në Vietnam?

Eksperienca si pilot i rrëzuar dhe i burgosur për 5 vite në Hanoi ka skalitur në mendjen e amerikanëve imazhin e McCain si hero lufte. Nuk pranoi të dilte nga burgu pa dalë më parë edhe i fundit ndër shokët e ekipit. Ky guxim i çartur e besnikëri ndaj të tjerëve, i dhanë McCainit reputacionin e njeriut që nuk e shet veten me asnjë çmim. Fitoi nderi dhe karakteri i tij, dhe këto cilësi, e shoqëruan në karrierën politike e në ndikimin që pati në brezat e rinj.

Me futjen në politikë në fillim të viteve ’80, McCain fitoi menjëherë reputacionin e të qenit njeri i mprehtë, i drejtpërdrejtë, sfidues, i pa-tërheqshëm për çështjet tek të cilat besonte fort. Pa iu dridhur kurrë qerpiku, luante rol vendimtar në shumë nisma në Senat apo edhe brenda partisë Republikane, pa pasur frikë të dalë kundër saj, nëse ndjente se cenoheshin interesat e vendit.

Gjatë qëndrimit në Institut dhe njohjes më nga afër të punës dhe ndikimit të Senatorit McCain, pashë qartë se si e kaluara e tij ushtarake dhe stili unik me mendimet e pavarura e të drejtpërdrejta, e bënë atë të fitojë mbështetje nga të dy kahet politike në Amerike e të ketë respekt e ndikim në mbarë botën.

Përqasja politike e McCain nuk ishte e zakonshme. Në mënyrë të përsëritur i jam rikthyer fjalimit të tij të përkryer ditën që uroi Obamën për fitoren në garën presidenciale. Nuk ka fjalim më frymëzues të bërë nga një humbës me dinjitet. Nuk i fitoi zgjedhjet presidenciale, por fitoi besimin dhe respektin e miliona amerikanëve me mënyrën si e mbrojti dhe si e lartësoi kundërshtarin Obama në publik. Duhet ta verë në ballë çdo politikan shqiptar përqasjen e tij. Çdo humbës që nuk di as të pranojë rezultat, e as të zbrazë nga kolltuku.

Ka shumë momente të pakrahasueshme në karrierën politike të Senatorit McCain që duhen lexuar nga çdokush që kërkon të jetë lider. P.shs. deklaratat e tij të shpeshta në senat duke mbrojtur reformën në shëndetësi (edhe pse jo nisme ë partisë së tij), apo guximi për të folur hapur që në momentin që Trump u zgjodh si kandidati i republikanëve për president. Trashëgimi të pakrahasueshme politike!

Ishte pothuajse e pabesueshme të shihje se si në muajt e fundit, në vend që të tërhiqej prej sëmundjes, McCain u bë akoma më aktiv më qëndrimet e tij të ashpra, duke mbajtur në shina principet e djathta, rrugën e Partisë Republikane dhe parimet që duhet të ndjekë ajo.

McCain nuk ishte ushtar i askujt, përveçse i vendit të tij. I qëndroi besnik Amerikës, e jo partisë ku bënte pjesë e që përfaqësoi në senat për 30 vjet.

Një politikan i sprovuar, luftëtar i ashpër, njeri me integritet e dinjitet të pacenuar, që ofroi pa reshtur nxitjen e tij për një Amerikë aktive në politikën e jashtme, një Amerikë të angazhuar dukshëm në botë. Dhe bota ka kaq shumë nevojë për këtë përqasje aktive! Në mënyrë të veçantë, ne shqiptarët kemi nevojë për pikëpamjen e John McCain dhe për rolin e Amerikës në botë!

Në Amerikë, senatori McCain njihet dhe respektohet thellësisht si një hero lufte. Për mua, ai ishte një hero në mënyrën e udhëheqjes dhe në të bërit politikë. McCain nuk pajtohej lehtë me demokratët apo republikanët për shumë çështje, por mbetet i admiruar nga palët për vendosmërinë e tij. Nuk mendohej dy herë, sepse ishte aq i pavarur dhe me integritet, saqë dilte vullnetar të paguante çdo çmim politik, mjaft që Amerika të ishte e fituara e veprimeve e vendimeve të tij.

Kurrë nuk bëri pazar me integritetin. Në asnjë rast nuk e flijoi karakterin e tij apo interesat e vendit për përfitime personale apo politike. Luftoi ashpër kundër pandershmërive politike, me guximin e tij tipik për të mbrojtur faktet dhe të vërtetën.

Ëndërroj që të lindin e të bëhen politikanë të tillë në botë edhe tani e më pas. Të ndjekin shembullin e liderit pa kompromise, John McCain. Unë vetë dua të jem një politikane e tillë. Dua ta shoh llojin e shërbimit dhe përkushtimit të tij ndaj vendit edhe te politikanët dhe drejtuesit e vendit tim.

Jeta e senatorit McCain përfaqësonte disa të vërteta e parime që gjenden rrallë mes politikanëve: integriteti, guximi, karakteri, vetëmohues, udhëheqësi shërbyes që e vendos veten në funksion të vendit të tij. Njeriu e politikani që lufton për vendin, jo për karrierën apo pasardhësit e familjes.

Në Shqipëri terma si “Atdheu” e “Nderi” apo “Detyrat” e “Përgjegjësitë”, kanë marrë konotacione negative e trajtohen në nivelin e patetizmit. Po ku ka detyrë më fisnike sesa t’i shërbesh vendit tënd? Pa dallime politike. Senatori McCain nuk rreshti së bëri thirrje për bashkëpunim politik. A ka veshë të dëgjojnë?

Humbja e tij nuk është e çfarëdoshme. Nuk ka shumë politikanë të tjerë që jetojnë apo vdesin duke u kujdesur për të ardhmen e vendit, ashtu siç bëri McCain.

Ndjehem e privilegjuar që isha pjesë e Institutit me emrin e tij, që e njoha, që u frymëzova, që mësova nga madhështia e tij njerëzore dhe trashëgimia politike, përmes njerëzve dhe ndikimit që la pas, për të qenë shërbyes i vendit tënd ose me nder, ose hiç fare.

Amerika humbi një hero. Bota një model të guximit, integritetit dhe udhëheqjes së palëkundshme. Kurse unë humba njeriun frymëzues, jeta dhe fjalët e të cilit më bënë të besoj se bota mund të jetë vërtet një vend më i mirë, sikur në të, të ketë më shumë drejtues e politikanë me karakter si John McCain.

Sot, miliona njerëz në botë shkruan për të nderuar jetën, trashëgiminë e ndikimin e tij. Mes tyre, rilexoj dedikimet e bëra nga ish-presidenti Obama, kundërshtari i tij politik në zgjedhjet e vitit 2008.

Kur doli lajmi i diagnostikimit, u shpreh: “Oh, nuk e di kanceri se me cilin ka hyrë në luftë”. E çmonte mendjen dhe përqasjet e McCain!

Teksa sëmundja progresonte, senatori vijoi të vërtetonte se nuk është politikan si të tjerët. Një i djathtë i thekur, McCain ftoi të majtin Obama që të mbante fjalimin përcjellës në funeralin e tij.

Ashtu do të ndodhë! Përcjelljen e McCain, do ta bëjë jo presidenti i vendit, por kundërshtari i tij politik, Barak Obama. Mes tyre, u çmuan shumë.

Dhe menjëherë pas ndarjes nga jeta, Obama shkroi:

“Pavarësisht nga dallimet, të dyve na bashkonte një qëllim më i lartë, dëshirat dhe synimet e brezave të tërë për ta parë Amerikën vend ideal….Vetëm pak prej nesh kanë kaluar në provat e vështira të jetës e të luftës si John McCain. Guximin dhe kurajën e tij nuk e gjen tek kushdo. Por, secili prej nesh duhet të bëjë maksimumin për interesa që e kapërcejnë nivelin personal. Të përpiqemi për të mirat e mëdha të vendit e të të gjithëve! John McCain na tregoi me shembullin personal se çdo të thotë ky zotim! Ta ndjekim”

Kini guximin të veproni jashtë interesave personale e të bëni më të mirën për vendin! Ne, për Shqipërinë!

Faleminderit, senator McCain!

Nuk na ngelet veçse të veprojmë, të përpiqemi e të jetojmë sipas modelit që krijove ti!

Shuhet John McCain, heroi i luftës që u shndërrua në ikonë politike

Senatori republikan John McCain është ndarë nga jeta në moshën 81-vjeçare. Veteran i luftës në Vietnam, luftonte prej kohësh me një tumor agresiv në tru dhe të premten e shkuar kishte hequr dorë nga kurat mjekësore.
Pavarësisht nga sëmundja, McCain, është përpjekur të respektojë përkushtimet e tij politike deri në fund, duke sfiduar edhe presidentin amerikan Donald Trump.
Në vitin 2008-të, garoi kund Barack Obamës në zgjedhjet presidenciale.

Përplasja me Trump
Deri tani në heshtje përballë vendimit të Mavercik, që McCain të lërë terapinë, miliarderi ka shprehur në një “tweet” “ngushëllimet e tij më të thella për familjen McCain. Zemrat dhe lutjet tona janë për ju”.
Mes McCain dhe Trump, marrëdhëniet nuk kanë qenë të mira, me senatorin që ka kritikuar presidentin për vendimin mbi “Obamacare” dhe këtë gjë Trump nuk e harroi. Por tensionet u rritën edhe më parë: gjatë fushatës elektorale ku Trump e akuzoi se nuk ishte një hero, duke parë se ai i kap rob në luftë nga vietkongët. “Faleminderit senatori McCain, – ka shkruar Melania Trump, – për shërbimin tuaj për vendin”.

Nderimi i Obamës dhe Clinton
Duke shprehur ngushëllimet e tyre ndaj familjes McCain, ish-Presidenti Obama e kujton sfidën e tyre ndaj zgjedhjeve presidenciale të vitit 2008. “Ishim shumë të ndryshëm, por ne ndaluam besnikërinë ndaj diçkaje më të lartë, domethënë idealeve që brezat e amerikanëve dhe emigrantëve kanë luftuan, manifestuan dhe bënë sakrifica“, thotë ai, duke e quajtur senatorin republikan një” guxim “i cili” na frymëzon “. Ish-presidenti Bill Clinton, falënderon McCain për rolin e tij në normalizimin e marrëdhënieve midis Shteteve të Bashkuara dhe Vietnamit dhe ai kujton këmbënguljen e tij dhe jo frikën e thyerjes së skemave, nëse mendonte se ishte e drejtë.

Burgosja në Vietnam
Me një të kaluar si një pilot luftarak i marinës, ai mbijetoi gjatë rënies së një avioni në stërvitje. Në vitin 1967, në Vietnam, aeroplani i tij mori zjarr, ndërsa përgatitej të dilte nga një avion transportues. Disa muaj më vonë ai u rrëzua nga vietkongët në qiellin e Hanoit. McCain, i rrëzuar në një liqen në qendër të qytetit, ku edhe sot ndodhet një pllakatë që përkujton ngjarjen, mbijetoi përsëri, me këmbë dhe një krah të thyer. Vietkongët e kapin sërish, e godasin atë me bajoneta dhe e mbyllin në ish-burgun francez, ku ai kaloi vite të makthi, i torturuar dhe i përdorur për llogari të propagandës, pasi u zbulua se ishte djali i admiralit që komandonte të gjitha forcat në Paqësor.

Pastaj ngjitja politike në SHBA
Në kthimin e tij në SHBA ai hyri në politikë, por në vitet ’70 kishte vështirësi në ndërtimin e një karriere serioze, madje edhe për jetën e tij personale. Gruaja e parë, ishte një modele dhe u divorcua në vitin 1980, sepse ajo ishte lodhur nga tradhtitë e McCain. “Unë isha një 40-vjeçar egoist dhe i papjekur”, – tha McCain, i cili menjëherë u martua, këtë herë me Cindy Hensley, trashëgimtare i biznesmeni të pasur që prodhonte birrë.
Vetëm në vitet ’80 në kohën e Ronald Reaganit, John filloi të bëhej i njohur, madje si një protagonist i iniciativave që shpesh nuk u ndanë nga partia e tij, si ligjet e reformës së financimit zgjedhor dhe kundër torturave.

Në vitin 2000, ai u përpoq për herë të parë të garojë në Shtëpinë e Bardhë, me një fushatë jashtë formatit politik. I vdekur politikisht pas disfatës në primaret kundër George W. Bush, u ringjall si një kandidat i papritur i “GOP” (Partia Republikane) në vitin 2008.
Garoi krahas kandidates tjetër Sara Palin si zëvendëse, por Barak Obama doli të ishte një kockë e fortë.

Peshku i Karaburunit, në “mbijetesë”. Gjithçka me forcat tona

Nëse do të kaloni në zonën e Orikumit, në anë të rrugës që të çon
për në Dukat-Fushë, do të vëreni me siguri një ndërtesë me
mbishkrimin ‘Alb Adriatico’. Një punë e shkëlqyer e Muharrem
Jazaj, kultivues i peshkut në zonën e Karaburunit. Teknologjia e
përdorur, profesionaliteti dhe serioziteti i jep këtij kompleksi
të njëjtin nivel me homologët e tij në vendet më te zhvilluara të
botës. Mbetemi të habitur nga vizita në dhomat e ambalazhimit të
peshkut, frigoriferët depo, dhomat e akullit apo dushet e
punonjësve. Çdo gjë e niveleve apo apo siç i themi ndryshe,
standardeve europiane. Por siç ndodh shpesh në realitetin
shqiptar, pengesat janë nga më të ndryshmet. Mungesa e energjisë
elektrike me orë të tëra, konkurrenca, shpeshherë e pandershme,
dhe indiferentizmi i institucioneve përgjegjëse krijojnë
vështirësi. Gjithashtu pavarësisht pajisjes me etiketa të
personalizuara, konkurrenca e pandershme mbetet vështirësia
kryesore për mbarëvajtjen e këtij biznesi. Muharrem Jazaj, na
mirëpret në ambientet e Alb Adriatico 2013 dhe na rrëfen se dita
ditës mundohen të kapërcejnë problemet që dalin, duke iu dhënë
zgjidhje të shpejta dhe afatgjata. Ai ankohet se prodhimin vendas
të peshkut po e konkurron peshku që vjen nga importi e kryesisht
nga Turqia, i cili është pa cilësi dhe pa standarde. Peshku i
Karaburunit është një nga më të mirët në Europë, ne mbulojmë
tregun vendas dhe më gjerë, tregon ai.


Sasia e prodhimit për vitin 2018 është 1000 ton nga të cilat 600
eksportohen dhe 400 i kalohen tregut vendas. Jazaj tregon se Alb
Adriatico është pajisur me licencë të bashkimit evropian CE dhe

gjithashtu me certifikatën më të lart të sigurisë ushqimore
europjane G.A.P.
‘Aktualisht kam të punësuar 40 persona të zonës Orikum. Ne jemi
një mundësi e mirë punësimi për shumë të rinj të zonës, që përveç
sektorit të turizmit në muajt e verës nuk kanë angazhim në pjesën
tjetër të vitit, shprehet Jazaj.
Punonjësit e kësaj firme shprehen shumë të kënaqur nga kushtet e
punës, mënyra sesi trajtohen dhe pagesa nga kjo firmë.
Duke vazhduar bisedën me drejtuesin e Alb Adriatico, ai radhit mbi
tavolinën e punës një sërë kërkesash e dokumentesh të drejtuara
Ministrisë së Bujqësisë dhe Autoritetit Kombëtar të Ushqimit, por
nuk ka marrë asnjë përgjigje prej tyre. Jazaj shprehet skeptik kur
pyetet nëse ndoshta më vonë këta institucione mund të përgjigjen
kërkesave të tij dhe pse jo t’iu japin zgjidhje përfundimtare. Një
tjetër shqetësim i ngritur nga Jazoj është edhe mungesa e
herëpashershme e energjisë elektrike. Për të zbutur deri diku këtë
shqetësim të drejtë, Jazoj ka investuar në blerjen e një
gjeneratori, por kjo nuk konsiderohet një zgjidhje përfundimtare.
Nuk janë vetëm kostot e larta problem i prodhimit të energjisë
elektrike me gjenerator, por edhe ndotja akustike dhe mjedisore.
Alb Adriatico është shembulli i një sipërmarrje tërësisht
shqiptare e nisur nga zero, që falë përkushtimit, zellit dhe punës
së palodhur së drejtuesit Muharrem Jazaj, sot ka arritur që veç
numrit të madh të punonjësve, sasisë së konsiderueshëm të
prodhimit, të konkurrojë denjësisht në tregjet botërore. Si dhe të
jetë pjesë e kontratave me kompanitë prestigjioze europiane e më
gjerë, duke u kthyer kështu edhe në një pasaportë të denjë
shqiptare në botë.

Ermal Meta dhe Rita Ora fotografi bashkë: Jemi shqiptarë

Pas koncerteve që zhvilluan në Tiranë, Ermal Meta më 1 qershor dhe Rita Ora më 3 qershor, dy këngëtarët me origjinë shqiptare janë bërë bashkë.

Yjet e muzikës janë takuar në Verona të Italisë, ku Rita zhvilloi një koncert tjetër, pas atij në Sheshin Skënderbej.

Ermal Meta ka publikuar foton me 27-vjeçaren në Instagram dhe shkruan: Jemi shqiptarë.