Në mars të vitit 2016, ish-ministri i Punëve të Brendshme i dërgonte një letër presidentit të asaj kohe. Saimir Tahiri kërkonte nga Bujar Nishani që nën petkun e personit me pushtet në KLD të merrte masa për gjyqtarët, që tradhtonin punën e policisë së shtetit. Rastet e përmendura në shkresë kishin të bënin me përsëritës të veprave penale, që gjyqtarët i lironin sërish për t’u kthyer në kërcënim jo vetëm për komunitetin, por edhe për efektivët që kishin marrë pjesë në hetimin dhe arrestimin e tyre.

Sot, repartet e specializuara pranë Ministrisë së Brendshme kanë kryer një operacion që ka vënë në pranga 11 të dyshuar. Veprat penale të tyre pritet të provohen nga gjykatat shqiptare.

Takimet e opozitës në rrethe kanë ushtruar një farë presioni mbi policinë e shtetit. Zhvendosja e grupeve parlamentare në qarqet me problematikën më të lartë, ka rezultuar disi e suksesshme, sepse partitë politike nuk mund të kryejnë arrestime, por ama përqendrojnë vëmendjen në X qark.

Nga Lulzim Basha, dhe aq më pak nga LSI, nuk pritej që të denoncoheshin me emra kriminelët. Një guxim i tillë do t’i jepte opozitës një fitore morale, por jo politike. Sepse në Shqipëri, secili ka bandat e tij dhe këtë tashmë e dijnë edhe qorrët e shurdhët. Është e kotë që pas 27 vitesh t’u mbushësh shqiptarëve mendjen se ‘unë nuk jam si ai’. Ky është një debat i mbyllur.

Ajo që u duhet bërë e qartë qytetarëve është pozicioni i policisë përballë krimit. Saimir Tahiri me të gjitha gjynahet e tij (të paprovuara) realizoi operacionin historik mbi Lazaratin. Sot, policia e Xhafajt ka hedhur rrjetën për të kapur të shpërndarët nga Lazarati, nëpër zona të tjera.

Që të kthehemi të shkresa e Tahirit për Nishanin. Ka një mungesë besimi mes qytetarëve, policisë dhe gjyqësorit. Pra, qytetari nuk ka besim te policia që të denoncojë një krim, policia zhgënjehet nga Gjykata që liron të ndaluarin dhe rezultati është që dëshmitari mbyllet brenda në shtëpi, polici transferohet, krimineli blen ‘Hummer’ që t’i xhirojë më fort gomat e makinës.

Akuzat e opozitës javës që lamë pas u përqendruan mbi Arta Markun. Një vështrim i thjeshtë mbi ligjin tregon se Kryeprokurorja e Përkohshme po vepron si e përhershme me transferime dhe penalizime. Por në fakt jemi para një turpi të madh, ku prokurorët refuzojnë të hetojnë ‘Shullazin’. Ky nuk është rasti i parë që dorëheqjet pasojnë njëra tjetrën vetëm për të mos u përballur me krimin. Pavarësisht vullnetit të ndërkombëtarëve dhe Policisë së Shtetit, Shqipëria është ende kjo…

Prokurori apo gjyqtari që nuk ka guxim, mund të lërë dorëheqjen mbi tryezë dhe çelësin te roja. Në të kundërt, kush nuk e ka kuptuar reformën në drejtësi së bashku me privilegjet që u jep, t’ua hedhin çelësat në det autorëve të krimeve. Dhe opozita si e paepur në luftën kundër krimit, t’u bëjë apel së pari 10 prokurorëve të Shullazit, që ta pranojnë me guxim përfaqësimin e shtetit në sallën e gjyqit.

Ose sëpaku të mos drejtojë gishtin mbi policinë, që në mëngjes i mbron si ‘viktima’ të Vettingut dhe në darkë i anatemon si njësh me krimin. Kjo është një tallje e pamerituar!

Mero Baze
Doktor Luan Dragusha, një mjek i pranuar si i aftë dhe i përkushtuar ndaj pacientëve dhe disa pjestarë të ekipit të tij në Shkodër, janë arrestuar dhe janë çuar në burg, pas një denoncimi rutinë të Kontrollit të Lartë të Shtetit, për furnzimim jashtë standardeve me unaza për stendat që përdoren në ndërhyrjet kardiokirurgjikale.

Nuk e njoh nga afër Dr. Dragushën, por nuk kam dëgjuar askënd të thotë që nuk është mjek i aftë dhe që mbi të gjitha ka lënë SHBA për t’u kthyer në Shqipëri dhe për shkuar për të shërbyer në Shkodër.

Hapja e një reparti të suksesëshëm në Shkodër për vendosjen e stendave, dhe grumbullimi atje i pacientëve nga Veriu i Shqipërisë, ka qenë një sukses i shëndetësisë së paku tre vitet e fundit. Mjeku i ka kursyer shtetit transportin drejt Tiranës të qindra pacientëve dhe me aftësinë e tij për një ndërhyrje më të specializuar, ka shkurtuar dhe kohën e qëndrimit të pacientëve në spital.

Ajo që i konsiderohet abuzim, është një çështje administrative dhe ka të bëjë me përjpjekjen për të pasur sa më shumë lëndë të parë rezervë në kushtet e një shëndetësie që shpesh ta lë operacionin përgjysëm dhe për një stendë.

Por nuk e mohoj që mund të jetë shkelje administrative apo e protokollit të furnizimit, pasi nuk dua të bëj ekspertin e dosjes për të parë, nëse ka kaluar kjo gjë në vepër penale të korrupsionit apo jo.

Në të gjitha rastet, prokuroria duhet të ketë një politikë penale, kur heton një dëm administrativ që vjen nga përpjekja për të pasur në funksion të sigurtë një klinikë të specializuar shtetërore si ajo e Doktor Dragushës. Në çdo rast nis hetimi penal, njoftohet i pandehuri dhe gjërat duhet të zhvillohen në seancë gjyqësore. Nuk kemi të bëjmë me një kriminel që ka vrarë dhe mund të ikë, por me një mjek që shpëton jetë njerëzish, dhe as ka ndërmend të ikë në arrati, se nga arratia vjen.

Në një qytet ku bandat kriminale janë sheshit, dhe prokurorët i marrin dy herë në ditë telefon t’u kërkojnë ndjesë se mos u kanë rënë më qafë, të bëhesh trim me një mjek e t’i hedhësh prangat duke mbyllur spitalin, do të thotë të mos jesh prokuror, por një burracak që mbush brekët nga kriminelët dhe bëhesh kriminel me një mjek që shpëton jetë njerëzish.

Dhe këtu nuk është fjala vetëm për Doktor Dragushën se nuk e njoh as për fytyrë, por për çdo zyrtar të administratës së shtetit, të cilit i hapet padi penale nga raportet rutinë të Kontrollit të Lartë të Shtetit, një institucion sovjetik që vazhdon të mbijetojë në një vend si Shqipëria.

Zyrtarët që vihen nën terrorin e kontrolleve të tilla, kryesisht për gjoba, mund të hetohen të gjithë lirshëm në gjendje të lirë dhe nuk ka pse rrasen në burgje bashkë me kriminelët, pa mbaruar procesi gjqyësor. Pasi siç ndodh rëndom pastaj dalin të pafajshëm dhe duhet t’u paguash dhe dëmet. Mbyllja drejt e në burg e një zyrtari pa u gjykuar është një masë ekstreme, dhe jashtë çdo logjike, në një vend ku kriminelët e drogës nxirren nga burgu se i ka marr malli për fëmijët, apo ku vrasësit terrorizojnë prokurorët dhe ata shkojnë rrihen me kryeprokuroren, se nuk duan të marrin dosjen e tij.

Ky standard, kur për një mjek profesionist përdoren prangat dhe për kriminelët aplikohet përulësia, është standardi i një shoqërie të dorëzuar para krimit dhe të trimëruar para nëpunësve dhe intelektualëve që dhe nëse shkelin ligjet nuk përbëjnë rrezik për shoqërinë, por thjeshtë duhet të gjykohen.